Κοριτσάκι μου, Θαλασσωμένο ἀπόψε τὸ Αἰγαῖο.
Τὸ ἴδιο κι ἐγώ.
Χθὲς δὲν πρόλαβα νὰ καθίσω στὸ τραπέζι κι ἕνα τηλέφωνο
μὲ κατέβασε στὸ λιμάνι. Στὶς ἑφτὰ ποὺ σαλπάραμε, δὲν
μποροῦσα νὰ περπατήσω ἀπὸ τὴν κούραση. Ἡ παρηγοριά μου
ἦταν ἡ «ὥρα» σου. Ἡ λύπη μου ὅτι δὲν κυβέρνησα οὔτε στιγμὴ
τὸ καταπληκτικὸ Θαλασσινὸ σκαρί, τὸ κορμί σου.
Ἀπὸ δείλια καὶ ἀτζαμοσύνη σήκωσα τὸ κόκκινο σινιάλο τῆς Ἀκυβερνησίας.
Εἶδα χθές, πολλὲς φορὲς τὴν κοπέλα τῆς πλώρης:
Τὴ λυσίκομη φιγούρα νὰ σκοτεινιάζει, νὰ θέλει νὰ κλάψει.
Σὰ νά ῾χε πιστέψει γιὰ πρώτη φορὰ ὅτι πέθανε, ὁ Μεγαλέξανδρος,
ὅμως τὸ καρχηδόνιο ἐπίχρισμά του ἔμενε τὸ ἴδιο λαμπρό.
Μὲ τὸ αὐτοκρατορικὸ κάλυμμά του. Κόκκινο της Πομπηίας
Rosso romano, πορφυρὸ τῆς Δαμασκός.
Βελοῦδο ποὺ σκεπάζει ἱερὸ δισκοπότηρο.
Ὄστρακο ὠκεάνιο ἁλμυρό. Κρασὶ βαθυκόκκινο ποὺ δίνει
δόξα στὸ κρύσταλλο. Πληγὴ ἀπὸ κοπίδι κινέζικο.
Ἀστραπή. Βυσσινὶ ἡλιοβασίλεμα.
Λαμπάδα τῆς πίστης μου.
Ἀνοιχτὸ σημάδι τοῦ ἔρωτά μου
Ὄνειρο καὶ τροφὴ τῆς παραφροσύνης μου
Σὲ ἀγκαλιάζω.
«Ἐρωτικὸ γράμμα»
Νίκος Καββαδίας (11/1/1910-10/2/1975).
114 χρόνια από την γέννηση του ναυτικού, του ποιητή της θάλασσας και του έρωτα. Του ανεκπλήρωτου έρωτα κυρίως. Όπως στην προκειμένη περίπτωση του «ερωτικού γράμματος», που έγραψε ο Νίκος Καββαδίας, στα τελευταία χρόνια της ζωής του για μια νεαρή κοπέλα, την Θεανώ Σουνά.
Ο Νίκος Καββαδίας είναι από τους ελάχιστους ποιητές που θεωρούνται απόλυτα βιωματικοί, καθώς γράφει όπως έζησε ως ναυτικός, για τους ναυτικούς που γνώρισε, για τα ταξίδια του, για τους έρωτές του. Ο μεγαλύτερος του έρωτας δε, η ίδια η θάλασσα. Πάθος!!! Αγάπη και Μίσος μαζί.
Σημ.: Η φωτογραφία της κοπέλας της πλώρης, το Ακρόπρωρο με τη γοργόνα, είναι από το νεότευκτο ιστιοφόρο του Τζεφ Μπέζος, του ιδρυτή της Amazon. Οι μορφές των ακροπρώρων από την αρχαιότητα έως σήμερα ποικίλουν. Αναπαριστούν θεούς, ήρωες, άγρια τρομακτικά ζώα για να φοβίζουν τον εχθρό αλλά και πανέμορφες κοπέλες ή γοργόνες για να ηρεμούν την θάλασσα.
Καλές θάλασσες !
