΄Αρθρο του Κωνσταντίνου Κύπριου Στρατιωτικού Αναλυτή EastMed Strategic Studies Institute
Δεδομένης της αλλαγής του παγκόσμιου συστήματος, ο ανοιχτός ανταγωνισμός που έχει ξεσπάσει στην ανατολική Μεσόγειο δημιουργεί νέες συνθήκες και νέα δεδομένα. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες η Ελλάδα θα πρέπει να προσανατολιστεί προς την ανάπτυξη του δικού της δόγματος. Η Ελλάδα είναι μια χώρα με θαλάσσιο προσανατολισμό οπότε θα πρέπει να δώσει έμφαση προς αυτήν την κατεύθυνση. Τόσο η οικονομική δύναμη της όσο και η γεωπολιτική ισχύ της βασίζεται στο θαλάσσιο πλούτο της και την αντίστοιχη θέση στον γεωστρατηγικό χάρτη , δηλαδή στον εμπορικό της στόλο , την αλιεία και τις υποθαλάσσιες πρώτες ύλες. Επίσης η γεωστρατιγική της θέση της δίνει μοναδική δυνατότητα να ελέγχει τις παρακείμενες θαλάσσιες οδούς και τους εμπορικούς δρόμους.
Η δεδομένη κατάσταση είναι αρνητική για την Ελλάδα, δεδομένης της ανόδου της Τουρκίας, της δίνει όμως μοναδικές δυνατότητες για να μπορέσει να την ανταγωνιστεί. Ο έλεγχος των θαλάσσιων οδών είναι ιδιαίτερης βαρύτητας καθώς από εκεί διακεινείται, μέσω των πλοίων, το 90% του παγκοσμίουεμπορίου. Ταυτόχρονα είναι η κύρια πύλη εισόδου της Αιγύπτου και του Ισραήλ, κάτι που γνωρίζει η Τουρκία και γι αυτό επιχειρεί να ασκήσει έλεγχο στην συγκεκριμένη περιοχή προκειμένου να επιβάλει εαυτήν ως κυρίαρχη δύναμη.
Το να δοθεί έμφαση στην ανάπτυξη αεροναυτικών δυνάμεων θα διασφαλίσει τα εθνικά συμφέροντα , ήτοι τον έλεγχο του θαλάσσιου εμπορίου και των πρώτων υλών. Πρωτίστως, όμως, θα αναβαθμίσει την χώρα στα μάτια των επιθυμητών συμμάχων της καθώς θα φανεί ως αντίβαρο στην προσπάθεια της Τουρκίας να ελέγξει την περιοχή.
Θα δώσει, όμως, και την δυνατότητα, με την ανάπτυξη των κατάλληλων μέσων ,να ανταγωνιστεί την Τουρκία από μια διαφορετική πλευρά μακριά από την σφαίρα επιρροής της , σε ένα σημείο που δεν είναι προετοιμασμένη. Με τον έλεγχο του θαλάσσιου χώρου μεταξύ της Κρήτης και της Κύπρου, όχι μόνο επιτυγχάνεται η διασφάλιση των εθνικών συμφερόντων και η ισχυροποίηση της θέσης της Ελλάδος στην ευρύτερη περιοχή, αλλά και η δυνατότητα προσβολής της Τουρκίας από το νότιο τμήμα της με αποτέλεσμα την μεταφορά δυνάμεων εκεί από τον Έβρο και το Αιγαίο.
