Από την Ευρωβουλευτή Μαρία Ζαχαρία
ΠΟΙΟΣ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΤΕΛΙΚΑ;
Επεισόδιο 1 — Πριν ψάξουμε ποιος φταίει, πρέπει να μάθουμε ποιος αποφασίζει.
Ξεκινάμε.
Πριν λίγες ημέρες σας έκανα μία ερώτηση:
«Μας το επέβαλε η Ευρώπη». Πόσες φορές έχετε ακούσει αυτή τη φράση;
Και σας ζήτησα να μου πείτε τι θέλετε να ερευνήσουμε.
Οι απαντήσεις σας ήταν πολλές.
Μνημόνια.
Funds και servicers.
Μισθοί και δώρα.
ΕΝΦΙΑ.
Νερό.
Ενέργεια και ανεμογεννήτριες.
Ταυτότητες.
Τα σημείωσα όλα.
Πίσω όμως από σχεδόν όλες τις ερωτήσεις σας υπάρχει ένα μεγαλύτερο ερώτημα:
Ποιος έχει τελικά την εξουσία να αποφασίζει για τη ζωή μας;
Η ελληνική κυβέρνηση;
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή;
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο;
Οι κυβερνήσεις των 27 κρατών μελών;
Και όταν ακούμε:
«Δεν μπορούσαμε να κάνουμε διαφορετικά. Μας το επέβαλε η Ευρώπη»
πώς μπορεί ένας πολίτης να γνωρίζει αν αυτό είναι πράγματι μια ευρωπαϊκή υποχρέωση ή ένα βολικό πολιτικό άλλοθι;
Από εδώ πρέπει να ξεκινήσουμε.
Γιατί πριν εξετάσουμε τα μνημόνια, τα funds, το νερό ή την ενέργεια, πρέπει πρώτα να γνωρίζουμε ποιος έχει αρμοδιότητα για τι.
Γι’ αυτό σήμερα κάνουμε ακριβώς αυτό που σας υποσχέθηκα:
Ανοίγουμε τις Συνθήκες.
Η πρώτη αρχή που πρέπει να γνωρίζουμε βρίσκεται στο άρθρο 5 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Ονομάζεται αρχή της δοτής αρμοδιότητας.
Με απλά λόγια:
Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπορεί να αποφασίζει για τα πάντα.
Μπορεί να ενεργεί μόνο μέσα στα όρια των αρμοδιοτήτων που τα ίδια τα κράτη μέλη της έχουν απονείμει μέσω των Συνθηκών.
Οι αρμοδιότητες αυτές δεν είναι όλες ίδιες.
Υπάρχουν τομείς όπου η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει αποκλειστική αρμοδιότητα.
Για παράδειγμα, η τελωνειακή ένωση, η κοινή εμπορική πολιτική, η νομισματική πολιτική για τις χώρες του ευρώ και συγκεκριμένοι κανόνες ανταγωνισμού.
Υπάρχουν τομείς όπου η αρμοδιότητα είναι συντρέχουσα.
Δηλαδή μπορούν να νομοθετούν τόσο η Ευρωπαϊκή Ένωση όσο και τα κράτη μέλη, μέσα στα όρια που προβλέπουν οι Συνθήκες.
Εδώ συναντάμε, μεταξύ άλλων, την εσωτερική αγορά, το περιβάλλον, την ενέργεια, τις μεταφορές και την προστασία των καταναλωτών.
Και υπάρχουν τομείς όπου η βασική αρμοδιότητα παραμένει στα κράτη και η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει κυρίως υποστηρικτικό, συντονιστικό ή συμπληρωματικό ρόλο, όπως στην παιδεία, στον πολιτισμό και στον τουρισμό.
Μέχρι εδώ θα μπορούσε να φαίνεται σαν ένα μάθημα ευρωπαϊκού δικαίου.
Δεν είναι.
Είναι ένα βαθιά πολιτικό ζήτημα.
Γιατί όταν γνωρίζουμε ποιος έχει την εξουσία, μπορούμε να αναζητήσουμε και ποιος έχει την ευθύνη.
Και εδώ τα πράγματα γίνονται πολύ πιο ενδιαφέροντα.
Όταν ακούμε ότι κάτι «αποφασίστηκε στις Βρυξέλλες», πρέπει να θυμόμαστε ότι πολλές ευρωπαϊκές νομοθετικές αποφάσεις δεν λαμβάνονται από κάποια απρόσωπη «Ευρώπη».
Στη νομοθετική διαδικασία συμμετέχει και το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στο οποίο εκπροσωπούνται οι κυβερνήσεις των κρατών μελών, μαζί — κατά κανόνα — με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ενώ η Επιτροπή έχει κεντρικό ρόλο στην υποβολή νομοθετικών προτάσεων.
Άρα, όταν μια ελληνική κυβέρνηση λέει:
«Το απαίτησε η Ευρώπη»
εγώ θέλω να γνωρίζω:
Ποιος το πρότεινε;
Ποιος είχε την αρμοδιότητα;
Ποιοι το διαπραγματεύτηκαν;
Ποιοι το ψήφισαν;
Τι θέση πήρε η ελληνική κυβέρνηση;
Και υπήρχε δυνατότητα διαφορετικής επιλογής;
Γιατί η «Ευρώπη» δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως ένα αόριστο πολιτικό άλλοθι.
Αλλά ούτε μπορούμε να φορτώνουμε σε μια ελληνική κυβέρνηση μια απόφαση για την οποία πράγματι δεσμεύεται από το ευρωπαϊκό δίκαιο.
Η ευθύνη πρέπει να αποδίδεται εκεί όπου πραγματικά βρίσκεται.
Αυτό είναι το πολιτικό νόημα αυτής της σειράς.
Δεν θέλω να σας υποδείξω ποιον πρέπει να κατηγορήσετε.
Θέλω να μπορούμε να αποδεικνύουμε ποιος αποφάσισε.
Με τις Συνθήκες μπροστά μας.
Με τους ευρωπαϊκούς και ελληνικούς νόμους.
Με τις αποφάσεις.
Με τις ψηφοφορίες.
Και, όπου χρειάζεται, με ονόματα και πολιτικές ευθύνες.
Σε κάθε υπόθεση λοιπόν θα ακολουθούμε την ίδια διαδρομή:
Ποιος είχε την αρμοδιότητα;
Ποιος πρότεινε;
Ποιος διαπραγματεύτηκε;
Ποιος ψήφισε;
Ποιος εφάρμοσε;
Ποιος μπορούσε να κάνει διαφορετικά;
Και μόνο τότε θα απαντάμε:
ΠΟΙΟΣ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΤΕΛΙΚΑ;
Εσείς μου δώσατε ήδη τα θέματα.
Και ξεκινάμε από ένα από εκείνα που μου ζητήσατε περισσότερο:
ΕΠΟΜΕΝΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ: FUNDS & SERVICERS
Ποιος δημιούργησε το πλαίσιο μέσα στο οποίο funds και servicers απέκτησαν τον ρόλο που έχουν σήμερα στα δάνεια των Ελλήνων πολιτών;
Μας το επέβαλε πράγματι η Ευρώπη;
Τι αποφάσισε η Ευρωπαϊκή Ένωση;
Τι αποφάσισαν οι ελληνικές κυβερνήσεις;
Ποιος άνοιξε τον δρόμο για τους πλειστηριασμούς;
Και το σημαντικότερο:
Μπορεί σήμερα η Ελλάδα να αλλάξει το πλαίσιο και να προστατεύσει ουσιαστικά τους δανειολήπτες ή πράγματι «δεν την αφήνει η Ευρώπη»;
Στο επόμενο επεισόδιο θα ανοίξουμε τους νόμους και τις αποφάσεις.
Στοιχεία.
Νόμοι.
Αποφάσεις.
Ευθύνες.
Γιατί ο πολίτης έχει δικαίωμα να γνωρίζει ποιος αποφασίζει για τη ζωή του.
Και όποιος έχει την εξουσία να αποφασίζει, πρέπει να έχει και την υποχρέωση να λογοδοτεί.
Παρακαλούμε διαβάστε περισσότερα: http://mariazacharia.gr
