Σύλλογος Χρυσοχόων Κοσμηματοπωλών Περιφερειακής Ενότητας Πειραιώς
Όταν θεσπίστηκε το μέτρο της τεκμαρτής φορολόγησης, πολλοί σύλλογοι, ομοσπονδίες και φορείς της αγοράς είχαμε προειδοποιήσει ότι θα ασκούσε ασφυκτική πίεση στις μικρές και πολύ μικρές επιχειρήσεις.
Ο κίνδυνος δεν περιοριζόταν μόνο στο ενδεχόμενο διακοπής της δραστηριότητάς τους. Επισημάναμε κυρίως ότι, σε συνδυασμό με την προκαταβολή φόρου, το μέτρο θα αφαιρούσε πολύτιμη ρευστότητα από την αγορά, σε μια περίοδο κατά την οποία η κατανάλωση ήταν ήδη ιδιαίτερα ασθενική.
Ο αριθμός των επιχειρήσεων που κλείνουν δεν αποτυπώνει, από μόνος του, την πραγματική έκταση του προβλήματος. Πολλοί επαγγελματίες, είτε επειδή βρίσκονται κοντά στη συνταξιοδότηση είτε επειδή δεν διαθέτουν άλλη πηγή εισοδήματος, δίνουν καθημερινά μάχη για να διατηρήσουν ανοικτές τις επιχειρήσεις τους. Η τυπική επιβίωση, όμως, δεν ισοδυναμεί με οικονομική βιωσιμότητα.
Πρόκειται συχνά για επιχειρήσεις που συσσωρεύουν υποχρεώσεις και περιμένουν την επόμενη ρύθμιση, χωρίς να είναι βέβαιο ότι θα μπορούν να ανταποκριθούν ακόμη και στους όρους αυτής. Είναι χαρακτηριστικό ότι, στο τέλος Απριλίου 2026, τα συνολικά ληξιπρόθεσμα χρέη προς τη Φορολογική Διοίκηση είχαν αυξηθεί κατά 3,77 δισ. ευρώ μέσα σε έναν χρόνο, φθάνοντας τα 114,57 δισ. ευρώ.
Τα στοιχεία αυτά δεν αφορούν αποκλειστικά τις μικρές επιχειρήσεις, αποτυπώνουν όμως με σαφήνεια τη γενικότερη εξάντληση της φοροδοτικής δυνατότητας πολιτών και επιχειρήσεων.
Η συλλήβδην αντιμετώπιση της μικρής και πολύ μικρής επιχείρησης ως ύποπτης φοροδιαφυγής δεν λύνει το πρόβλημα. Αντιθέτως, εντείνει την πίεση σε επιχειρήσεις που λειτουργούν ήδη με ελάχιστη ή μηδενική ρευστότητα, δυσανάλογα υψηλό διαχειριστικό κόστος για το μέγεθός τους και εξαιρετικά περιορισμένη πρόσβαση σε χρηματοδότηση. Όπου αυτή υπάρχει, παραμένει ακριβή και συχνά απαγορευτική.
Σε όλα αυτά προστίθενται ο σωρευτικός πληθωρισμός των τελευταίων ετών, το ενεργειακό κόστος, οι τιμές των καυσίμων, η διαρκής ενίσχυση των μεγαλύτερων επιχειρηματικών σχημάτων, αλλά και ο άνισος ανταγωνισμός από μεγάλες ηλεκτρονικές πλατφόρμες τρίτων χωρών. Το αποτέλεσμα είναι ότι ολοένα περισσότερες μικρές και πολύ μικρές επιχειρήσεις οδηγούνται σε πραγματικό αδιέξοδο.
Το ζήτημα, όμως, είναι βαθύτερο από όσο φαίνεται. Δεν μιλάμε απλώς για οικονομικές μονάδες που αντιμετωπίζουν προβλήματα ή διακόπτουν τη λειτουργία τους. Οι περισσότερες είναι μικρές ατομικές ή οικογενειακές επιχειρήσεις, οι οποίες αποτελούν τη βασική —και συχνά τη μοναδική— πηγή εισοδήματος μιας οικογένειας. Από αυτές χρηματοδοτούνται οι καθημερινές ανάγκες, οι σπουδές των παιδιών και ένα ολόκληρο δίκτυο άλλων μικρών επιχειρήσεων, παραγωγών, μεταποιητών και Ελλήνων προμηθευτών.
Επομένως, όταν μια τέτοια επιχείρηση συρρικνώνεται ή κλείνει, η απώλεια δεν περιορίζεται στον ιδιοκτήτη της. Μεταφέρεται στην απασχόληση, στην εγχώρια παραγωγή και μεταποίηση, στις τοπικές αγορές, στα δημόσια έσοδα και, τελικά, στην προστιθέμενη αξία που παράγεται μέσα στη χώρα.
Στον κλάδο της αργυροχρυσοχοΐας η πίεση αυτή είναι ιδιαίτερα έντονη. Η συντριπτική πλειονότητα των επιχειρήσεων του κλάδου είναι πολύ μικρές μονάδες, οικογενειακού χαρακτήρα, με λίγους ή ακόμη και χωρίς εργαζομένους. Εάν απομονώσουμε την εικόνα των εργαστηρίων, το πρόβλημα ενδέχεται να είναι ακόμη εντονότερο από ό,τι στη λιανική πώληση. Οι παραγγελίες υποχωρούν, η εξωστρέφεια παραμένει περιορισμένη και διαμορφώνεται ένα περιβάλλον αβεβαιότητας και σταδιακής συρρίκνωσης της εγχώριας παραγωγής.
Στα προβλήματα αυτά προστίθεται ο φόρος πολυτελείας, ένας φόρος χωρίς αντίστοιχο στις γειτονικές και άμεσα ανταγωνιστικές χώρες, για τη διατήρηση του οποίου δεν μπορεί πλέον να διατυπωθεί κανένα πειστικό οικονομικό ή αναπτυξιακό επιχείρημα. Παράλληλα, ο τρόπος επιβολής και απόδοσης του ΦΠΑ επί της πρώτης ύλης δεσμεύει σημαντικά κεφάλαια και επιβαρύνει ακόμη περισσότερο τη ρευστότητα των επιχειρήσεων του κλάδου.
Οι επιβαρύνσεις αυτές τοποθετούν τις ελληνικές επιχειρήσεις σε σαφώς δυσμενέστερη ανταγωνιστική θέση. Όταν, μάλιστα, συνδυάζονται με την εκρηκτική αύξηση των επαγγελματικών ενοικίων και του ενεργειακού κόστους, δημιουργούν πλέον σοβαρό πρόβλημα όχι μόνο ανάπτυξης, αλλά ακόμη και καθημερινής λειτουργίας και επιβίωσης.
Στο πλαίσιο αυτό, συμφωνούμε και συντασσόμαστε με τη δέσμη προτάσεων που έχουν καταθέσει οι Εμπορικοί Σύλλογοι Αθηνών και Πειραιώς για τη στήριξη του εμπορίου και της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας. Παράλληλα, καταθέτουμε τις δικές μας συμπληρωματικές προτάσεις, οι οποίες αφορούν τόσο τις οριζόντιες ανάγκες των μικρών επιχειρήσεων όσο και τα ιδιαίτερα και διαχρονικά προβλήματα της αργυροχρυσοχοΐας.
Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται η επανεξέταση της τεκμαρτής φορολόγησης, η κατάργηση του φόρου πολυτελείας, η αντιμετώπιση του ζητήματος του ΦΠΑ επί της πρώτης ύλης, η ουσιαστική πρόσβαση στη χρηματοδότηση, καθώς και η παροχή κινήτρων για την ενίσχυση της εγχώριας παραγωγής και της εξωστρέφειας.
Δεν ζητούμε ειδική μεταχείριση. Ζητούμε ένα φορολογικό και οικονομικό πλαίσιο που θα αντιμετωπίζει τις μικρές επιχειρήσεις ως παραγωγικό τμήμα της ελληνικής οικονομίας και όχι ως μόνιμο ύποπτο.
Γιατί, εάν η μικρή επιχείρηση αφεθεί να καταρρεύσει σταδιακά, το κόστος δεν θα το επωμιστούν μόνο οι επαγγελματίες. Θα επιστρέψει στην οικονομία με τη μορφή λιγότερης απασχόλησης, χαμηλότερης εγχώριας παραγωγής, ασθενέστερης κατανάλωσης και, τελικά, μειωμένων δημοσίων εσόδων.
ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΑΝΑΚΗΣ
ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΑΡΓΥΡΟΧΡΥΣΟΧΟΩΝ ΚΟΣΜΗΜΑΤΟΠΩΛΩΝ ΩΡΟΛΟΓΟΠΟΙΩΝ ΚΑΙ ΑΔΑΜΑΝΤΟΕΚΤΙΜΗΤΩΝ ΠΕΡΙΦ. ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΠΕΙΡΑΙΑ ΚΑΙ ΝΗΣΩΝ
