Άρθρο του καπετάν Πάνου Δεδελού
Το να εργάζεται κάποιος στην ποντοπόρο ναυτιλία έχει πολλά μειονεκτήματα και τα περισσότερα γίνονται εύκολα αντιληπτά.
Εκτός όμως από την κάλυψη της αγάπης για τη θάλασσα, και της ανάγκης για φευγιό, καθώς και της οικονομικής αποκατάστασης, έχει και διάφορα άλλα πλεονεκτήματα.
Το σημαντικότερο από αυτά δεν μπορεί να μπει σε καμπάνιες recruiting μια γίνεται κατανοητό σε ηλικίες μετά τα 30-35.
Ο ναυτικός των ποντοπόρων δεν ζει από τον τόπο που ζει. Δεν ζει καν από τη χώρα που ζει.
Αυτό το γεγονός του δίνει μια σπάνια για την κοινωνία μας μορφή ελευθερίας. Την ελευθερία να μην εξαρτάται από τον τόπο και τους ανθρώπους του τόπου που ζει.
Αυτό του δίνει και το δικαίωμα της επιλογής των ανθρώπων με τους οποίους θα συναναστρέφεται με βάση τα δικά του αυθαίρετα κριτήρια χωρίς να καταπιέζεται από την ανάγκη του συμφέροντος.
Συναναστρέφεται…ούτε καν!
Έχει τη δυνατότητα να διαλέγει ακόμα και σε ποιον θα πει ή από ποιον θα δεχθεί και μια καλημέρα, άσχετα με τη θέση ή την επιφάνεια που μπορεί να έχει ο οποιοσδήποτε στην κοινωνία που αυτός ζει.
Οι νεότεροι συνάδελφοι έχοντας ακόμα πολύ ανεπτυγμένη την ανάγκη του ανήκειν δεν κατανοούν εύκολα αυτό το πλεονέκτημα της δουλειάς μας.
Όσο πλησιάζουμε όμως τη μέση ηλικία, και μετά από αυτή, τότε που η ζωή μας ζητά ψυχική ηρεμία και μας επιβάλλει ξεσκαρτάρισμα από τους γύρω μας, τότε αυτό το βασικό πλεονέκτημα της θάλασσας έρχεται να μας λυτρώσει από «αναγκαίες» συναναστροφές. Από παρέες συμφερόντων, από ψεύτικες χαιρετούρες, από παρέες και συναναστροφές που αλλάζουν προεκλογικά πολλές φορές και μετεκλογικά, από οποιαδήποτε συναναστροφή δεν πληρεί τα δικά μας αυθαίρετα κριτήρια.
Είναι πάρα πολύ σημαντικό για το peace of mind του ανθρώπου να συναναστρέφεται μόνο με αυτούς που αυτός πραγματικά θέλει.
Προσκολλημένη σε αυτή την ελευθερία είναι επίσης και η ελευθερία του λόγου.
Ο ποντοπόρος συνάδελφος μπορεί να εκφράζει την άποψη του χωρίς αυτή να επιτάσσεται από οποιοδήποτε τοπικό συμφέρον και χωρίς αυτή να περιορίζεται από οποιαδήποτε βιοποριστική ανάγκη.
Την εποχή που οι περισσότεροι άνθρωποι ζουν σε μία συνεχή πίεση από παντού και τρέχουν σε ψυχολόγους/ψυχοθεραπευτές/ψυχιάτρους γιατί θέλουν απλά να φωνάξουν σε κάποιον που έχουν ανάγκη ή σε κάποιο διοικητικό λαμόγιο την αλήθεια τους, οι ποντοπόροι μπορούν απλά να το κάνουν.
Η μέση ηλικία είναι η ηλικία που ο άνθρωπος αρχίζει να εκτιμά τους λίγους έναντι των πολλών και που καταλαβαίνει, αν είναι τυχερός, ότι όχι μόνο δεν έχει ανάγκη την επιβεβαίωση των πολλών αλλά και ότι αυτή συνήθως είναι ύποπτη.
Μαθημένοι λοιπόν οι ποντοπόροι σε πολυεθνικές κοινωνίες max 25 ατόμων και να κρίνουν και να κρίνονται από το αποτέλεσμα δέν πολυ νοιάζονται για τις επιπτώσεις της άσκησης αυτής της ελευθερίας.
Επιπτώσεις, γιατί ως γνωστόν καμία ελευθερία δεν έρχεται ατιμώρητη….
Έτσι, όσοι από εμάς ασκούνε την τόσο ακριβά, είναι αλήθεια, πληρωμένη ελευθερία βρίσκονται στο στόχαστρο όλων εκείνων που θα την ήθελαν αλλά εκ των πραγμάτων και των επιλογών τους δεν την έχουν.
Δύστυχοι αυτοί, εγκλωβισμένοι στις αλυσίδες που οι ίδιοι φόρεσαν στον εαυτό τους στον αγώνα τους για τα ευτελή είναι μοιραίο να φθονούν όποιον δεν έχει καθόλου, ή ακόμα και τις ίδιες με τις δικές τους.
Για τον ελεύθερο όμως άνθρωπο οι απόψεις των εθελόδουλων όχι μόνο δεν έχουν καμία σημασία αλλά τον εξυπηρετούν ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που θα τον εξυπηρετούσαν τα σκουπίδια αν κατέβαιναν στον κάδο μόνα τους.
Η θάλασσα στερεί από τον άνθρωπο πολλά και σημαντικά.
Η ζωή στη θάλασσα εκτός από επικίνδυνη είναι και δύσκολη γιατί μοιάζει με τη ζωή σε μια φυλακή.
Από την άλλη μεριά όμως, η θάλασσα όντας η ίδια ελευθερία παρέχει στα παιδιά της τις πιο σημαντικές και τις πιο σπάνιες για τους στεριανούς ελευθερίες.
Ποιος είμαι εγώ να προδώσω αυτές τις τόσο σπάνιες ελευθερίες και προπάντων το τόσο βαρύ τίμημα για την απόκτηση τους…..
ΥΓ.: Για να προλάβω μία κλασική ανταπάντηση, θα υπενθυμίσω ότι η σχολή που τελείωσα (της Ύδρας βέβαια…!) από το 1749 έχει τις πόρτες της ανοιχτές….
ΥΓ2.: Μιλάω για ποντοπόρους γιατί ποντοπόρος είμαι και ποντοπόρα ξέρω.Ελπίζω όλοι οι συνάδελφοι όλων των τομέων να απολαμβάνουν τις ίδιες ελευθερίες.
ΥΓ3.: Το ποίημα που ακολουθεί είναι ενός συναδέλφου που δεν γνώρισα ποτέ.
Ο Πάνος (Παναγιώτης) Δεδελός είναι Πλοίαρχος Εμπορικού Ναυτικού με καταγωγή από τον Πόρο. Είναι μέλος του ΔΣ της Λέσχης Αποφοίτων Σχολής Ναυτιλίας Ύδρας , ως Καπετάνιος, ύψωσε την ελληνική σημαία στο δεξαμενόπλοιο ‘Ακρίσιος’, το οποίο ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο.
