Η Εταιρία Γραμμάτων και Τεχνών Πειραιά δημοσίευσε την ευχάριστη είδηση της βράβευσης του καπτ. Αντώνη Μικέλη με τη συμμετοχή του στον 13ο Παγκόσμιο Ποιητικό Διαγωνισμό. Ο κ. Μικέλης είναι μέλος της Εταιρίας Γραμμάτων και Τεχνών Πειραιά και μέλος της Λέσχης Αποφοίτων Σχολής Ναυτιλίας Ύδρας.
Ακολουθεί η ευχαριστήρια δήλωση του καπετάνιου:
Καπτ. Αντώνης Μικέλης
Επιστρέφοντας από το χωριό στο <<κλουβί μας>> στην Αθήνα, με περίμενε μία ευχάριστη έκπληξη. Η αποστολή του βραβείου για το έργο μου από την ΑΜΦΙΚΤΥΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ, Θεσ/νίκη. Ένα θερμό ευχαριστώ για την αξιολόγηση του έργου μου.
Ακολουθεί το βραβευμένο ποίημα:
ΚΟΚΚΙΝΟ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ, ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΑΙ ΣΤΗ ΓΑΖΑ
Εκεί, στην πόλη της χλιδής, στην πόλη των «αστέρων»,
όλος ο κόσμος καρτερεί βραβεύσεις μ’ ενδιαφέρον,
κόκκινα στρώνουνε χαλιά κι «αστέρες» να περάσουν,
χρυσά βραβεία σινεμά, να πάρουν, να γιορτάσουν.
Χρυσά αγαλματίδια στο Χόλυγουντ μοιράζουν,
στους νικητές που έρχονται με μαύρες λιμουζίνες,
στη Γάζα τα νεκρά κορμιά σε κάρα τα στοιβάζουν,
και ψάχνουν τόπο να θαφτούν με πόνο και οδύνες.
Με λιμουζίνες λαμπερές μας δείχνουν τη χλιδή τους,
στ’ ανώτερα κολέγια σπουδάζει το παιδί τους.
Την ίδια ώρα κάπου αλλού, Γάζα και Παλαιστίνη,
κόκκινη βάφεται η γη, με αίμα και οδύνη,
και τα νεκρά τους τα παιδιά χωμένα στα συντρίμμια,
σκεπάζοντάς τα απαλά με τα φτωχά κιλίμια.
Στην Ολυμπία ο πυρσός, αγάπης και ειρήνης,
στη Γάζ’ ανάβει ο πόλεμος αίματος και οδύνης,
παιδιά που ψάχνουν για ψωμί, να πιούν λίγο νεράκι,
το παίρνει από το στόμα τους το μαύρο το κοράκι.
Κόκκινο στην Αμερική, χαλί που το πατούνε,
όταν τ’ αστέρια της χλιδής εκεί να περπατούνε,
στη Γάζα πάλι κόκκινο απ’ των παιδιών το αίμα,
κι από το δάκρυ θόλωσε της μάνας τους το βλέμμα.
Αυτά τα κόκκινα λαέ, βάλε στη ζυγαριά σου,
και κοίταξε για μια στιγμή το τι θα πει η καρδιά σου.
Τα μάτια κόσμε άνοιξε στη Γάζα να κοιτάξεις,
με τι καρδιά, με τι ψυχή, το βάλσαμο να στάξεις
στις μάνες που τα τέκνα τους βλέπουν τεμαχισμένα,
χωρίς τα πόδια να σταθούν κι απ’ τον μηρό κομμένα.
Ειρήνη ψάχνω για να βρω μα είν’ φυλακισμένη,
την πνίγουν τα συμφέροντα και είναι δεσμευμένη.
Είν’ τα συμφέροντα τυφλά, δεν βλέπουν, δεν ακούνε,
μα ούτε και αισθάνονται οι άλλοι αν πονούνε.
Ευρώπη, USA,ΟΗΕ, όλοι αδιαφορείτε,
και για της Γάζας το κακό καθόλου δεν πονείτε.
Με λόγια όλοι που και που τον Σιωνισμό κτυπούμε,
μα ψάχνουμε στα άχυρα ειρήνη για να βρούμε.
Χωρίς ταφή, χωρίς ψαλμό και μέσα στα συντρίμμια,
με πτώματα γεμίσανε δρόμοι και καλντερίμια.
Τι ειρωνεία άνθρωποι στον κόσμο βασιλεύει,
και κάθε μάνα το μωρό με τι καρδιά κηδεύει.
Ο θρήνος όμως των παιδιών συνέχεια θα κρατάει,
κι η μάνα με τον πόνο της σ’ ερείπια περπατάει.
