Παρέμβαση Κώστα Ντελέζου, εκπροσώπου ΒΡΥΚΟ Α.Ε. – εταιρείας εμπορίας και επεξεργασίας χάλυβα στη βιομηχανική ζώνη Ασπροπύργου στη ΓΣ του Συνδέσμου Βιομηχανιών Αττικής Πειραιώς που πραγματοποιήθηκε στις 20 Μαΐου 2026 στο Μέγαρο ΕΒΕΠ που βρίσκεται στον Πειραιά.
Κυρίες και κύριοι αγαπητά μέλη του ΣΒΑΠ,
συναντιόμαστε σήμερα σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη συγκυρία για τη βιομηχανία, για την παραγωγή και τελικά για την ίδια την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας.
Οι επιχειρήσεις της Αττικής και του Πειραιά και ιδιαίτερα της βιομηχανικής ζώνης του Ασπροπύργου, δεν ζητούν προνόμια. Ζητούν το αυτονόητο: σταθερούς κανόνες, σύγχρονες υποδομές, ασφάλεια, λειτουργικό κράτος και πραγματική στήριξη της παραγωγής.
Η χώρα δεν μπορεί να μιλά για ανάπτυξη, επενδύσεις και «πράσινη μετάβαση», όταν οι ίδιες οι παραγωγικές δυνάμεις της παραμένουν εγκλωβισμένες στη γραφειοκρατία, στην αβεβαιότητα και στην εγκατάλειψη.
Σήμερα, ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτής της αντίφασης, είναι η αυτοπαραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας.
Η αυτοπαραγωγή θα έπρεπε να αποτελεί ήδη βασικό εργαλείο ενεργειακής ανεξαρτησίας των επιχειρήσεων. Αντί γι’ αυτό, έχει μετατραπεί σε πεδίο καθυστερήσεων, ασάφειας και διοικητικής ταλαιπωρίας.
Οι επιχειρήσεις επενδύουν, σχεδιάζουν, αναζητούν κεφάλαια, προσπαθούν να μειώσουν το ενεργειακό τους κόστος και να γίνουν πιο ανταγωνιστικές. Και τί συναντούν απέναντί τους;
-Αντιφατικές διαδικασίες.
-Αργές εγκρίσεις.
-Διαφορετικές ερμηνείες από υπηρεσία σε υπηρεσία.
-Ένα δίκτυο που χαρακτηρίζεται «κορεσμένο», χωρίς σαφή και διαφανή κριτήρια.
-Και ένα θεσμικό πλαίσιο που αλλάζει συνεχώς, δημιουργώντας αβεβαιότητα σε κάθε επενδυτική απόφαση.
Αυτό δεν είναι «πράσινη μετάβαση».
Αυτό είναι αντικίνητρο παραγωγικής επένδυσης.
Κι όμως, η αγορά είναι έτοιμη.
Υπάρχουν εταιρείες που προσφέρουν πλήρως χρηματοδοτούμενα μοντέλα αυτοπαραγωγής, χωρίς τραπεζικό δανεισμό και χωρίς κρατικές επιδοτήσεις.
Υπάρχει τεχνογνωσία.
Υπάρχει ώριμη τεχνολογία.
Υπάρχει πραγματική ανάγκη.
Αυτό που δεν υπάρχει, τελικά, είναι η αναγκαία πολιτική βούληση και αποφασιστικότητα.
Είναι χαρακτηριστικό ότι έχουν ήδη κατατεθεί στον ΔΕΔΔΗΕ 5.730 αιτήσεις για έργα ενεργειακού συμψηφισμού, συνολικής ισχύος 328 MW. Το ενδιαφέρον είναι τεράστιο. Οι επιχειρήσεις θέλουν να προχωρήσουν.
Η Πολιτεία, όμως, οφείλει να αποφασίσει αν θα στηρίξει τους πολλούς που παράγουν ή αν θα συνεχίσει να προστατεύει τους λίγους και ισχυρούς παίκτες της αγοράς.
Χρειαζόμαστε άμεσα:
* Περαιτέρω απλοποίηση των αδειοδοτικών διαδικασιών.
* Σταθερό και διαφανές πλαίσιο για το net billing.
* Θεσμοθέτηση του zero feed-in με απλές δηλωτικές διαδικασίες.
* Σαφείς κανόνες για την αποθήκευση ενέργειας. Υπάρχει υστέρηση της χώρας στην ανάπτυξη μονάδων αποθήκευσης, όταν στη Βουλγαρία και τη Ρουμανία έχουν προχωρήσει σημαντικά. Και αυτό δεν οφείλεται σε λάθος, αλλά σε “άποψη”, αφού μετά το 2023 η χώρα εγκατέλειψε την έως τότε προωθητική της στάση απέναντι στις ΑΠΕ.
Η αυτοπαραγωγή δεν είναι τεχνικό πρόβλημα. Είναι ζήτημα πολιτικής επιλογής.
Και αν η Ελλάδα θέλει πραγματικά ανταγωνιστική βιομηχανία, τότε πρέπει να εμπιστευτεί τις ίδιες τις επιχειρήσεις της.
Κυρίες και κύριοι,
εξίσου κρίσιμο για το μέλλον της παραγωγής είναι και το νέο Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τη Βιομηχανία.
Η χώρα δεν μπορεί να συνεχίσει να αναπτύσσεται χωρίς σύγχρονο χωρικό σχεδιασμό, χωρίς σαφείς χρήσεις γης και χωρίς οργανωμένες βιομηχανικές περιοχές.
Το νέο χωροταξικό πλαίσιο πρέπει να αποτελέσει πραγματικό αναπτυξιακό εργαλείο και όχι ακόμα έναν μηχανισμό περιορισμών και αδειοδοτικών εμποδίων.
Οφείλει:
– να προκρίνει οργανωμένους υποδοχείς και Επιχειρηματικά Πάρκα,
– να επιτρέπει την επέκταση των βιομηχανικών πάρκων σε όμορα γήπεδα χωρίς παράλογες καθυστερήσεις,
– να ενσωματώνει σύγχρονες υποδομές logistics, ενέργειας και μεταφορών,
– να συνδέει τη βιομηχανία με λιμάνια, οδικούς άξονες και σιδηροδρομικά δίκτυα,
– και να ενθαρρύνει την κυκλική οικονομία και τη μείωση του ενεργειακού αποτυπώματος.
Δεν μπορούμε να μιλάμε για παραγωγική ανασυγκρότηση, όταν οι επιχειρήσεις λειτουργούν μέσα σε άτυπες βιομηχανικές συγκεντρώσεις, χωρίς επαρκείς υποδομές και χωρίς σαφές πολεοδομικό καθεστώς.
Ο Ασπρόπυργος είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της αντίφασης.
Αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους παραγωγικούς και διαμετακομιστικούς κόμβους της χώρας. Φιλοξενεί τεράστιες επενδύσεις, χιλιάδες θέσεις εργασίας και κρίσιμες εφοδιαστικές δραστηριότητες.
Και όμως, οι επιχειρήσεις και οι εργαζόμενοι της περιοχής εξακολουθούν να λειτουργούν σε συνθήκες που δεν συνάδουν με ευρωπαϊκή βιομηχανική ζώνη του 2026.
Το πρώτο και πιο σοβαρό ζήτημα είναι η ασφάλεια.
Η εγκληματικότητα, η παραβατικότητα, η παράνομη διακίνηση υλικών και η ανεξέλεγκτη απόθεση αποβλήτων, δεν μπορούν να συνεχίσουν να αντιμετωπίζονται με αδιαφορία.
Χρειάζεται ουσιαστική αστυνόμευση, ενίσχυση της Οικονομικής Αστυνομίας, συντονισμός όλων των αρμόδιων φορέων και πραγματική πολιτική βούληση για την πάταξη της ανομίας και του περιβαλλοντικού εγκλήματος.
Το δεύτερο μεγάλο θέμα είναι η καθαριότητα και η περιβαλλοντική υποβάθμιση.
Ο Ασπρόπυργος δεν μπορεί να παραμένει μια περιοχή όπου η βιομηχανική ανάπτυξη συνυπάρχει με εγκαταλελειμμένα μπάζα, ανεξέλεγκτα απόβλητα και επικίνδυνες εστίες ρύπανσης.
Απαιτείται συνολικός επανασχεδιασμός της καθαριότητας, αξιοποίηση ευρωπαϊκών πόρων, ενίσχυση του εξοπλισμού και οργάνωση βιώσιμων συστημάτων διαχείρισης απορριμμάτων και ΑΕΕΚ.
Το τρίτο κρίσιμο ζήτημα είναι οι συγκοινωνίες και το οδικό δίκτυο.
Δεν είναι δυνατόν μια περιοχή που στηρίζει την εθνική οικονομία, να παραμένει ουσιαστικά απροσπέλαστη για χιλιάδες εργαζόμενους.
Δεν είναι δυνατόν εργαζόμενοι σε απογευματινές ή βραδινές βάρδιες να μένουν χωρίς συγκοινωνία.
Δεν είναι δυνατόν μια μεγάλη βιομηχανική περιοχή, να λειτουργεί με κατεστραμμένους δρόμους, κυκλοφοριακό χάος και ανυπαρξία σχεδιασμού για τα βαρέα οχήματα.
Χρειαζόμαστε:
– πλήρη αναδιοργάνωση των αστικών συγκοινωνιών,
– ενίσχυση των συνδέσεων με προαστιακό, μετρό και λεωφορειακές γραμμές,
– ασφαλείς παρακαμπτήριες διαδρομές για βαρέα οχήματα,
και σύγχρονη κυκλοφοριακή μελέτη για ολόκληρη τη βιομηχανική ζώνη.
Τέλος, χρειαζόμαστε σοβαρή περιβαλλοντική θωράκιση της περιοχής.
Οι εκατοντάδες πυρκαγιές των τελευταίων ετών, οι ανεξέλεγκτες καύσεις, η ρύπανση και ο υπαρκτός πλημμυρικός κίνδυνος δεν επιτρέπουν άλλη αδράνεια.
Απαιτείται οργανωμένη Πολιτική Προστασία, συστηματική επιτήρηση, καθαρισμός ρεμάτων και ολοκληρωμένος αντιπλημμυρικός σχεδιασμός.
Κυρίες και κύριοι,
Η βιομηχανία δεν είναι πρόβλημα.
Η βιομηχανία είναι λύση.
Είναι θέσεις εργασίας.
Είναι εξαγωγές.
Είναι επενδύσεις.
Είναι κοινωνική συνοχή.
Είναι εθνική ανθεκτικότητα.
Οι επιχειρήσεις της Αττικής συνολικά δεν ζητούν ειδική μεταχείριση. Ζητούν ισότιμη αντιμετώπιση και ένα κράτος που να λειτουργεί με σχέδιο, συνέχεια και αποτελεσματικότητα.
Ο ΣΒΑΠ θα συνεχίσει να διεκδικεί, να παρεμβαίνει και να καταθέτει τεκμηριωμένες προτάσεις.
Γιατί η χώρα δεν μπορεί να μιλά για ανάπτυξη χωρίς παραγωγή.
Δεν μπορεί να μιλά για «πράσινη μετάβαση» χωρίς ισχυρή βιομηχανία.
Και δεν μπορεί να σχεδιάζει το μέλλον, χωρίς να στηρίζει αυτούς που επενδύουν, δημιουργούν και κρατούν όρθια την πραγματική οικονομία.
Σας ευχαριστώ πολύ για την προσοχή σας…
