Στις πρώτες συνεδριάσεις της ΔΕ από την ίδρυσή του ΕΕΑ το 1925, τέθηκε και το θέμα της οικοδόμησης καλών σχέσεων με τους εργαζόμενους σε αυτό. Από τότε τηρήθηκε η αρχή της συνεργατικής σχέσης, της αξιολόγησης και της αμοιβής με βάση την κάλυψη των αναγκών της εποχής. Στο πλαίσιο αυτό καθιερώθηκε από το 1925, ο διπλός μισθός κάθε Πάσχα και Χριστούγεννα (Πρακτικά ΔΕ 23/12/1925). Εκτός αυτού καθιερώθηκε η χορήγηση έκτακτων αμοιβών ανάλογα με τα προκύπτοντα προβλήματα και η χορήγηση άτοκων δανείων διευκόλυνσης σε εργαζόμενους. Η πρακτική αυτή συνεχίστηκε και στις πλέον δύσκολες συνθήκες, όπως της Κατοχής. Τότε η διοίκηση με χρηστή διαχείριση είχε καταφέρει να είναι το Επιμελητήριο αυτοσυντηρούμενο και να δύναται να καταβάλει κανονικά μισθούς και έκτακτες ενισχύσεις με συνεχή αναπροσαρμογή, λόγω του πληθωρισμού. Μέχρι και σήμερα αυτή η πολιτική του ΕΕΑ έναντι των εργαζομένων δεν άλλαξε. Αντιθέτως έχει θεσπίσει και νέες παροχές όπως πρόσθετες ασφαλίσεις, οικονομική στήριξη σε μητέρες που φέρνουν παιδιά στη ζωή, υποτροφίες σε παιδιά εργαζομένων κ.α.
Οι επαγγελματοβιοτέχνες ενώ κάποιες φορές δυσφορούσαν ατομικά έναντι του μισθολογικού κόστους των εργαζομένων, οι συνδικαλιστικές οργανώσεις τους συμπορεύονταν με το εργατικό κίνημα σε μια σειρά διεκδικήσεων για ζητήματα που αφορούσαν το σύνολο των αδικημένων τάξεων (φορολογικό, στεγαστικό, τιμές αγοράς, μονοπωλιακές επιβαρύνσεις κ.ά.), χωρίς ωστόσο να προσχωρούν σε ανατρεπτικές αντιλήψεις του κοινωνικού καθεστώτος. Αυτό το φαινόμενο ακολούθησε όλα αυτά τα 100 χρόνια το συνδικαλιστικό κίνημα και τον επιμελητηριακό θεσμό, ο οποίος εκ των πραγμάτων συμμετείχε πάντα ενεργά στις πολιτικές και κοινωνικές διεργασίες.
Η αλληλεγγύη εργαζομένων και μικρομεσαίων ήταν συχνή. Κάποιες φορές έφτασε σε επίπεδο αυτοθυσίας. Αρκεί εδώ να αναφέρουμε ότι στην μεγάλη απεργία των επαγγελματοβιοτεχνών και εμπόρων, στις 10 Μαρτίου 1927, οι εργάτες που κάθε πρωί είχαν στέκι εύρεσης εργασίας την πλατεία Κοτζιά, όταν είδαν την μεγάλη συγκέντρωση των μικρομεσαίων, αποφάσισαν να απεργήσουν επί τόπου και να προσχωρήσουν στους συγκεντρωμένους σε ένδειξη αλληλεγγύης!
Στην αλληλεγγύη κατατάσσουμε και την έκφραση συμπαράστασης σε αιτήματα της εργατικής τάξης στον μεσοπόλεμο. Το κράτος τιμώρησε με εξορία (!) τον Πρόεδρο του Επιμελητηρίου Καβάλας γιατί στήριξε τα αιτήματα των καπνεργατών της πόλης, εξόρισε τη διοίκηση της ομοσπονδίας επαγγελματοβιοτεχνών Βόλου γιατί στήριξαν τους εργάτες απεργούς της Θεσσαλονίκης, τον Μάη του ’36, και εδώ, στη Γλυφάδα, όργανα του κράτους χτύπησαν βάναυσα επαγγελματίες που απέργησαν σε ένδειξη συμπαράστασης αλλά και διαμαρτυρίας για τις δολοφονίες εργατών στη Θεσσαλονίκη στις 9 Μαΐου 1936!
Στη σύγχρονη εποχή οι ΕΒΕ βρίσκονται τακτικά σε κοινούς αγώνες αλληλεγγύης απέναντι σε μέτρα που θίγουν και τις δύο τάξεις.
Ιστορία: Η Εργατική Πρωτομαγιά
Η πρώτη Μαΐου καθιερώθηκε ως η μέρα των εργατών. Είναι στην πραγματικότητα η καθιερωμένη γιορτή της εξέγερσης των εργατών του Σικάγου, η οποία αποτέλεσε μια από τις κορυφαίες στιγμές της εργατικής τάξης. Τον Μάιο του 1886 τα εργατικά συνδικάτα στο Σικάγο ξεσηκώθηκαν διεκδικώντας ωράριο εργασίας στις 8 ώρες και καλύτερες συνθήκες εργασίας. Η μέρα έχει θεσπιστεί ως εργατική απεργία και όλες οι υπηρεσίες και οι επιχειρήσεις παραμένουν κλειστές.
Η πρώτη Μαΐου είναι μέρα ορόσημο για τους αγώνες του εργάτη.
