Από το θεατρικό έργο
ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΩΝ ΑΠΟΧΩΡΙΣΜΕΝΩΝ ΑΝΑΜΝΗΣΕΩΝ στον ΠΕΙΡΑΙΚΟ ΣΥΝΔΕΣΜΟ,
για την παγκόσμια ημέρα του ΑΛΤΣΧΑΙΜΕΡ
Κι όταν όλα τα άλλα χαθούν, ίσως… αυτά να είναι τα τελευταία πράγματα που θα μείνουν.
Γι’ αυτό, όταν με πλησιάζετε, μη μου λέτε: «Δεν με θυμάσαι;» Πείτε μου καλύτερα: «Είμαι εδώ». Κι αν δεν θυμηθώ το όνομά σας, κρατήστε μου το χέρι. Κι αν ξεχάσω από πού ήρθα, δείξτε μου… πως δεν είμαι μόνος. Κι αν ξεχάσω ποιος ήμουν, θυμίστε μου… πως ακόμη είμαι άνθρωπος. Γιατί πίσω από αυτή τη σιωπή, υπάρχει μια ολόκληρη ζωή. Ένας άνθρωπος που γέλασε, που έκλαψε, που αγάπησε, που φοβήθηκε, που έκανε λάθη, που μεγάλωσε παιδιά, που έχασε ανθρώπους… που ξανασηκώθηκε.
Μια ζωή ολόκληρη δεν μπορεί να χωρέσει μέσα σε μια λέξη «Ξεχνάει». Όχι. Δεν είμαι μόνο αυτό που ξεχνάω, αλλά είμαι και όλα όσα έζησα. Κι αν κάποια μέρα οι λέξεις μου χαθούν, αν το όνομά μου σβήσει από τα χείλη μου, αν τα πρόσωπα γύρω μου γίνουν σκιές και οι δρόμοι του μυαλού μου κλείσουν ένας ένας… μείνετε. Μείνετε λίγο ακόμη και… μιλήστε μου για την άνοιξη, για τη θάλασσα, για το σπίτι μου, για εκείνη που αγάπησα, για τα παιδιά μου. Και αν δεν θυμάμαι…μην πείτε «δεν θυμάται». Πείτε μόνο… «Κάποτε τα έζησε», επειδή μπορεί να ξεχνάω τη ζωή μου… όμως η ζωή μου, δεν ξεχνά ότι την έζησα.
Κι αυτή – αν είστε τυχεροί – θα τη δείτε ακόμη στα μάτια μου. Γιατί υπάρχουν πράγματα που μπορεί να τα πάρει η μνήμη… μα υπάρχουν κι άλλα, που η λήθη δεν μπορεί να αγγίξει, όπως η αγάπη. Αυτή δεν ξεχνά… αλλά και δεν ξεχνιέται ποτέ.
