Του Κωνσταντίνου Κύπριου
Σε έναν κόσμο συνέχως εξελισσόμενο η ενεργειακή επάρκεια είναι ιδιαίτερης σημασίας. Οπότε προκειμένου να διασφαλίσει τους πυλώνες ή βάσεις της ανάπτυξης η Ελλάδα θα πρέπει να δώσει έμφαση στην παραγωγή ενέργειας. Η ενεργειακή επάρκεια είναι ιδιαίτερης σημασίας καθώς θα μπορέσει να εξασφαλίσει όλες τις σχετικές λειτουργίες τους κράτους. Η απεξάρτηση απο το πετρέλαιω είναι ιδιαίτερης σημασίας καθώς θα απεμπλέξει την χώρα από τις σχετικές ανατιμήσεις και ότι επιπτώσεις έχει αυτό στο κόστος μεταφοράς και στην τελική τιμή του καταναλωτή. Η αξιοποίηση των σιδηροδρομων είναι λίαν σημαντική καθώς από το 1970 πάνω από το 85% των μεταφορών στην Γερμανία λαμβάνει μέρος με ηλεκτρικούς σιδηροδρόμους.
Οπότε σκοπός είναι η αξιοποίηση της ηλεκτρικής ενέργειας στο μέγιστο βαθμό για την ικανοποιοηση των βιομηχανικων και οικονομικών αναγκών, των μεταφορών και οικιστικών αναγκών. Για να επιτευχθεί αυτό σε συνδιασμό με την ενεργειακή επάρκεια πρέπει να υπάρχει η αντίστοιχη ενεργειακή παραγωγή σε συνάρτηση με το απαιτούμενο κόστος προκειμένου αυτή να είναι ανταγωνιστική. Ως αποτέλεσμα άλλοι τρόποι πέρα από την πετρελαική κατανάλωση πρέπει να λάβουν μέρος. Η αξιοποιηση της υδροελεκτιρκής ενέργειας είναι μέρος της και αντίστοιχα εργα λαμβανουν μέρος σε όλην την Ελληνική επικράτεια. Οι ανανεώσημες πηγές ενέργειες είναι εξίσου σημαντικές, καθώς έμφαση δίνεται και στην ηλιακή και αιολική ενέργεια.
Στην προκειμένη περίπτωση μπορεί να δωθεί ιδιαίτερη έμφαση στην υδροελεκτρική ενέργεια που τοποθετήται στην θάλασσα. Τα ρεύματα του Αιγαίου και του Ιονίου μπορούν να αξιοποιηθούν σε μεγάλο βαθμό όπως και τα ίδια που υπάρχουν στο Κρητικό πέλαγος και στην Ανατολική Μεσόγειο. Στα συγκκεριμένα μέρη μπορούν να τοποθετηθούν υδροτουρμπίνες και να αποτελέσουν μια βασική πηγή ενέργειας. Ανεμογενήτριες σίγουρα μπορύν να τοποθετηθούν και στα ίδια μέρη αποτελώντας βασικές πηγές παραγωγής ενέργειας. Έμφαση θα μπορούσε να δωθεί και στην γεωθερμική ενέργεια ιδιαίτερα την ηφαιστιακή όπου θα μπορούσε να αξιοποιηθούν και τα πολυάριθμα ηφαίστια ιδιαίτερα αυτά που βρίσκονται στα νησία. Ηλεκτρικές διασυνδέσεις σίγουρα αποτελούν μέρος μιας γενικότερη ενεργειακής πολιτικής που προσβλέπει στην μετατροπή της Ελλάδος ως ενεργειακού κόμβου.
Όμως σε οποιαδήποτε περίπτωση θα πρέπει η Ελληνική πολιτική να κινηθεί προς την κατεύθυνση την ενεργειακής αυτονομίας. Η πυρηνική ενέργεια είναι μια λύση και ένα πυρηνικό εργοστάσιο μπορεί να τροφοδοτήσει μια πόλη σαν τη Αθήνα, οπότε τρία είναι αρκετά για την τροφοδότηση της Ελλάδος. Σε οποαιδήποτε περίπτωση ένας συνδιασμος θα πρέπει να συγκροτήθει προκειμένου να καλύψει πλήρως τις ανάγκες της Ελληνική δημοκατίας ιδιαίτερα σε ένα πλαίσιο το οποίο κινείται προς την συγκρότηση της ως ένας σημαντικός εμπορικός κόμβος, υπό μία βιομηχανική ανναγένηση και ανασυγκρότηση στα πλαίσια δημιουργίας πολυθενικών κέντρων όπως στην Θεσσαλονίκη, βιομηχανία υψηλής τεχνολογίας και διακρατικών προγραμμάτων συμνπαραγωγής όπως η Ασπίδα του Αχιλλέα.
Η Ελλάδα δεν είναι τόσο φτωχή σε πηγές ενέργειας, ηφαιστία και γεωθερμική ενέργεια, ηλιακή ενέργεια και αιολική ενέργεια μπορούν να απαοτέλεσουν σημαντικές πηγές ενέργειας, Σε συανδιασμό με την υδροηλεκτρική ενέργεια είτε είναι από φράγματα, είτε ειναι από θαλάσσσια ρεύματα μπορούν ανα ποτελέσουν σημαντικές πηγές ενέργειεας. Η υπεράκτια γεωθερμική ενέργεια είναι μια εξίοσυ σημαντική πηγή ενέργειας όπως και οι πλατφόρμες άντλησης πετρελαίου και κινούνται στα ίδια μοτίβα. Το Ηφαιστιακό τόξο του Νότιου Αιγαίου είναι μια ιδιαίτερης σημασίς με νησία όπως η Μίλος, η νίσυρος και η Σαντορίνη που μπορύν να προσφέρουν υψηλότερες θερμοκρασίες στους 150 βαθμούς και ναπροσφέρουν ικανοποιητική παραγωγή ενέργειας. Η εκμετάλευση όμως και της υποθαλασσιας γεωθεριμκής ενέργειας είναι εξίσου σημαντική και θα πρέπει να διαμορφωθεί στα ίδια πλαίσια έρεθνας στην ανατολική μεσόγειο με την έρευνα για πετρελαικά κοιτάσματα. Μάλιστα στο Αιγαίο αυτές οι πλατφόρμες μπορούν να κατασκευαστούν και η σχετική ενέργεια να αξιοπιήεθι χωρίς τους αντίσχτοιχους περιβαντολλογικούς κυνδίνους όπως οι πλατφόρμες άντλησης πετρελαίου. Συγκεκριμένα υπάρχουν δύο κατηγορίες, η μία είναι η εκμετάλευση της γεωθερμικής ενέργειας κάτω από τον πυθμένα της θάλασσας, σε γεωθερμικές πήγε΄ς όπως ενεργά ρήγματα και υποθαλάσσια ηφαίστια. Η άλλη είναι η μετατροπή της θερμικής ενέργειας του ωκεανού που αξιοποιήει την διαφορά σε θερμοκρασία από την ζεστή επιφάνεια της θάλασσας με την κρύα του βαθύ πυθμένα της θάλασσας που μπορεί ομως να παράξει ικανοποιητική συνεχομενη ενέργεια 24 ώρες το 24ωρο και 365 μέρες τον χρόνο.
Ιδιαίτερα σε πρώτη φάση μπορεί να αξιοποιηθεί το το ήδη γνωστό ενεργειακό τόξο του νοτίου Αιγαίου. Το ίδιο ισχύει και για το Αιγαίο, Ιόνιο και Μεσόγειο όσον αφορά τις θαλάσσιες Τουρμπίνες. Οι συγκεκριμένες τουρμπίνες αξιοποιούν την κινητική ενέργεια των θαλάσσιων ρευμάτων και χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι το Orbitalo2 μια πλατφόρμα 74 μέτρων στα σύνορα Βόρεις θάλασσας με Ατλαντικό Ωκεανό που αξιοποιεί δύο τορυμπίνες 20 μέτρων προκειμένου να παράγει ενέργεια αρκετή για 2000 σπίτια. Η θαλάσσια ηλεκτρική ενέργεια με την θαλάσσια γεωθερμική ενέργεια, αποτελεί μέρος της θέσπισης της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης Εκμετάλλευσης και πρέπει να ληφθούν όπως και λαμβάνονται τα αντίστοιχα μέτρα από την Ελληνική κυβέρνηση. Σε οποιαδήποτε περίπτωση, υπάρχουν οι δυνατότητες σε συνδιασμό με την πιθανη αξιοποίηση πυρηνικής ενέργειας για την δημιουργία μιας βάσης που αν όχι εξ ολοκήρου θα καλύψει το μεγαλύτερο μέρος των ενεργειακών αναγκών της χώρας και ίσως την μετατρέψει κει σε εξαγωγέα, συμβάλλοντας σημαντικά στην μετατροπή της χώρας σε ενεργειακό κόμβο.
Ο Κωνσταντίνος Κύπριος είναι κάτοχος Πτυχίου Επίλυσης Κρίσεων/Ειρήνευσης του Πανεπιστημίου του Bradford και Μεταπτυχιακού τίτλου στον τομέα Ανάλυσης Άμυνας και Ασφάλειας του Πανεπιστημίου του Lancaster. Έχει διατελέσει αναλυτής/ερευνητής στο Ινστιτούτο Αμυντικών Αναλύσεων του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας με καθήκοντα την παροχή αντιλήψεων, απόψεων και αναλύσεων στον Υπουργό Εθνικής Άμυνας και το Επιτελείο του
Greece’s Energy Independence and the Development of a National Energy Strategy
In a constantly evolving world, and in response to the demands of a developing economy, energy sufficiency is of particular importance. In order to safeguard the pillars of economic growth, Greece must place greater emphasis on energy production. Energy sufficiency is essential, as it can ensure the uninterrupted operation of all the state’s relevant functions. Reducing dependence on oil is particularly important, as it would free the country from oil-related price increases and their subsequent effects on transportation costs and final consumer prices. The utilization of railways is also highly significant, as since 1970, more than 85% of transportation in Germany has reportedly been carried out by electric railways.
The objective, therefore, is to maximize the use of electricity to meet industrial and economic requirements, transportation needs, and residential demand. To achieve this, while also ensuring energy sufficiency, energy production must be aligned with the required costs in order to remain competitive. Consequently, alternative energy sources must be developed beyond petroleum consumption. Hydroelectric power is one such option, and relevant projects are being implemented throughout Greece. Renewable energy sources are equally important, with particular emphasis being placed on solar and wind energy.In this context, particular attention could be given to marine-based hydroelectric power generation. The currents of the Aegean and Ionian Seas, as well as those in the Cretan Sea and the eastern Mediterranean, could be exploited to a considerable extent. Underwater turbines could be installed in these areas and become a fundamental source of energy. Wind turbines could also be installed in the same locations, serving as major sources of electricity generation. Geothermal energy, particularly volcanic geothermal energy, could also receive greater attention, allowing Greece to exploit its numerous volcanoes, especially those located on its islands. Electrical interconnections would undoubtedly form part of a broader energy policy aimed at transforming Greece into an energy hub.
Nevertheless, under all circumstances, Greek energy policy should move toward achieving energy autonomy. Nuclear power is one possible solution. A nuclear power plant could supply electricity to a city such as Athens; therefore, three plants could potentially provide electricity for Greece as a whole. In any case, a combination of energy sources should be established to fully meet the needs of the Hellenic Republic, particularly within a framework aimed at developing the country into a major commercial hub. This strategy could support industrial revival and restructuring, the establishment of multinational centers such as those envisioned for Thessaloniki, the development of high-tech industries, and participation in international co-production programs such as the Achilles’ Shield initiative.Greece is not particularly poor in energy resources. Volcanic and geothermal energy, solar energy, and wind energy could all become significant sources of power. Combined with hydroelectric power, whether generated by dams or marine currents, these resources could constitute major pillars of the country’s energy supply.Offshore geothermal energy is another potentially important resource, comparable in its infrastructure requirements to offshore oil extraction platforms.
The South Aegean Volcanic Arc is of particular importance, with islands such as Milos, Nisyros, and Santorini potentially offering geothermal temperatures of up to 150°C and supporting satisfactory levels of energy production. The exploitation of subsea geothermal energy is equally significant and should be developed within a research framework similar to that used for oil exploration in the eastern Mediterranean.Indeed, platforms could potentially be constructed in the Aegean Sea to exploit these resources and generate energy without the same environmental risks associated with offshore oil extraction platforms. More specifically, there are two categories of marine-related thermal energy exploitation. The first involves extracting geothermal energy from beneath the seabed, utilizing geothermal sources such as active faults and underwater volcanoes. The second involves converting ocean thermal energy by exploiting the temperature difference
