Οι δημόσιες διαφοροποιήσεις στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ παύουν πλέον να αποτελούν μεμονωμένα επεισόδια και αρχίζουν να διαμορφώνουν μια εικόνα πολιτικής αμφιταλάντευσης. Η πρόσφατη αντιπαράθεση ανάμεσα στην Άννα Διαμαντοπούλου και τον Χάρη Δούκα, με αφορμή το ενδεχόμενο μελλοντικών συνεργασιών στον χώρο της Κεντροαριστεράς, ανέδειξε μια βαθύτερη διαφωνία: τι ακριβώς θέλει να γίνει το ΠΑΣΟΚ.
Η τοποθέτηση της Άννας Διαμαντοπούλου ήταν σαφής και αιχμηρή. Υποστήριξε ότι η πρόωρη
συζήτηση περί συνεργασιών λειτουργεί αποτρεπτικά για τους ψηφοφόρους και εκπέμπει μήνυμα πολιτικής αδυναμίας. Η λογική της είναι ότι ένα κόμμα που εμφανίζεται να αναζητά κυβερνητικές συνθέσεις πριν ακόμη διεκδικήσει αυτόνομα την εμπιστοσύνη των πολιτών, κινδυνεύει να χάσει την ταυτότητά του.
Από την άλλη πλευρά, η προσέγγιση που αποδίδεται στον Χάρη Δούκα δείχνει μεγαλύτερη προθυμία να ανοίξει εγκαίρως η συζήτηση για πιθανές προοδευτικές συγκλίσεις. Πρόκειται για μια αντίληψη που θεωρεί ότι το πολιτικό σύστημα οδηγείται αναπόφευκτα σε συνθέσεις και όχι σε μονοκομματικές ηγεμονίες.Το πρόβλημα όμως δεν είναι αν θα υπάρξουν συνεργασίες. Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι το ΠΑΣΟΚ εμφανίζεται να συζητά πρώτα με ποιον θα κυβερνήσει και μετά γιατί οι πολίτες πρέπει να το ψηφίσουν.
Κάθε κόμμα που φιλοδοξεί να αποτελέσει εναλλακτική πρόταση εξουσίας οφείλει πρώτα να διαμορφώσει σαφή πολιτική πρόταση, διακριτή ταυτότητα και πειστικό αφήγημα. Οι συνεργασίες είναι αποτέλεσμα πολιτικής ισχύος,όχι υποκατάστατό της.Η ηγεσία Ανδρουλάκη βρίσκεται έτσι μπροστά σε μια κρίσιμη δοκιμασία: να αποδείξει ότι οι διαφορετικές φωνές αποτελούν στοιχείο δημοκρατικής λειτουργίας και όχι ένδειξη απουσίας στρατηγικής συνοχής.
Αναρτήθηκε από PLATEIA IPPODAMEIAS
