ΑΡΙΣΤΕΙΟ ΠΟΙΗΣΗΣ απονεμήθηκε στον ΑΝΤΩΝΗ ΜΙΚΕΛΗ από το “ΝΟΥΜΑ΄”

Κατά την διάρκεια του  Α΄ Πανελλήνιου Ποιητικού Διαγωνισμού ” ΚΩΣΤΑΣ ΟΥΡΑΝΗΣ 2026″ στον οποίο συμμετείχε ο καπετάν Αντώνης Μικέλης, βραβεύθηκε με το ΑΡΙΣΤΕΙΟ ΠΟΙΗΣΗΣ  από το ΝΟΥΜΑ-Επιθεώρηση τέχνης , γραμμάτων και πνευματικού προβληματισμού. Ο καπτ-Αντώνης είναι μέλος της  Λέσχης Αποφοίτων Σχολής Ναυτιλίας  Ύδρας.

Ακολουθεί η  δήλωση του καπτ Μικέλη  όπως και το ποίημα του:

Διακοπές τέλος. Επιστροφή και πάλι στα <<κλουβιά μας>>. Μια υπέροχη έκπληξη με περίμενε στο γραμματοκιβώτιο. Ένα θερμό ευχαριστώ στο κ. Γιάννη  Νικολόπουλο και την κριτική επιτροπή για την αξιολόγηση του έργου μου.

ΣΤΟΝ ΒΩΜΟ ΤΗΣ ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ

Σαν σμίγουνε τα σύννεφα, ξεσπά τ’ αστροπελέκι,

βγαίνει απ’ τη θήκη το σπαθί, βροντάει το τουφέκι.

Αντιλαλούνε τα βουνά, οι θάλασσες, οι κάμποι,

ολόλαμπρος για λευτεριά ο ήλιος ξαναλάμπει.

Υπέρ πατρίδας δίνουνε αγώνα οι σκλαβωμένοι,

με δάφνες βλέπουν νά ’ρχεται νίκη στεφανωμένη.

Την πίστη βάζουνε μπροστά σαν άτρωτη ασπίδα,

το αίμα δίνουν και ψυχή για τη γλυκιά πατρίδα.

Καψάλης και ο Ιωσήφ εις την πυρά καθίζουν,

και τον βωμό της λευτεριάς σαν ήρωες τον χτίζουν.

Κι αντί για πέτρες βάζουνε τ’ αδούλωτα κορμιά τους,

και για νερό το αίμα τους που τρέχει απ’ την καρδιά τους.

Ανάβουν την πυρίτιδα

πετούν σαν τους αγγέλους,

εκεί ψηλά στον ουρανό

σ’ αιώνιους αμπέλους.

Θανάσης Διάκος στο σουβλί και όμως τραγουδάει,

Ανδρούτσος και Νικηταράς τους Τούρκους πελεκάει.

Αρκάδι, Κούγκι στην πυρά, φωτιά στο Μεσολόγγι,

το αίμα ρέει σαν νερό κοκκίνησαν οι λόγγοι.

Σιγά-σιγά η λευτεριά σαν σταυραετός πετάει,

από τους κάμπους στα βουνά τους κλέφτες χαιρετάει,

κι εκείνοι παίρνουν δύναμη, αντρειεύει η ψυχή τους,

δεν λογαριάζουν θάνατο, χείμαρρος η ορμή τους.

Και να, ο ήλιος έλαμψε και με την ξαστεριά του,

τον Έλληνα εφώτισε να βρει τη λευτεριά του.

Τη γη αυτή που σήμερα περήφανοι πατούμε,

και έχουμε τη λευτεριά, σ’ αυτούς εμείς χρωστούμε.

«Αυτούς τους ήρωες θαρρώ δεν πρέπει να ξεχνούμε,

με δάφνες, στέφανα κι ανθούς, για πάντα να τιμούμε,

να μένει η φλόγα άσβεστη μέσα εις την καρδιά μας,

ΔΙΑΘΗΚΗ ΔΟΞΑΣ ΚΑΙ ΤΙΜΗΣ να είν’ για τα παιδιά μας».