Του Κωνσταντίνου Κύπριου στρατιωτικού αναλυτή EastMed Strategic Studies Institute
Το θέμα του κλεισίματος των στενών του Ορμούζ είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση που δείχνει πως μια χωρά κατώτερων στρατιωτικών δυνατοτήτων από τις δυνάμεις της δύσης μπορεί να την αντιμετωπίσει η να προκαλέσει προβλήματα. Ένα φθηνό μέσω όπως οι νάρκες μπορούν να οδηγήσουν σε μια στρατηγική πρόκληση άνευ προηγουμένου. Από τα στενά του Ορμούζ διέρχεται το 20% της παγκόσμιας ροής πετρελαίου και ως αποτέλεσμα το κλείσιμο τους μπορεί να σημαίνει μια άνευ προηγουμένου οικονομικής καταστροφής. Ένα ακόμα θέμα αφορά ότι το σύνολο των λιμένων βρίσκονται εντώς της περιοχής του Περσικού Κόλπου. Τα λιμάνια του Ομάν, των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, του Κουβείτ, του Ιράκ και τα κύρια λιμάνια της Σαουδικής Αραβίας βρίσκονται όλα μέσα στον Κόλπο με αποτέλεσμα άν κλείσουν τα στενά να είναι δύσκολο να γίνει ο ανεφοδιασμός τους. Ως αποτέλεσμα είναι πασιφανές πως ένα φθηνό όπλο όπως είναι μια θαλάσσια νάρκη να μπορεί να επιφέρει ένα πλήγμα στρατηγικής διάστασης.
Στην προκειμένη περίπτωση φαίνεται ξεκάθαρα ένα ακόμα πρόβλημα της Δυτικής Στρατηγικής. Ότι δηλαδή τα τελευταία χρόνια είχε αποφασισθεί να μην δοθεί καθόλου έμφαση στην αντιμετώπιση των θαλασσίων ναρκών καθώς αυτέςε είχαν ουσιαστικά εκλείψη απο το σύχγρονο οπλοστασιο. Ως αποτέλεσμα ελάχιστα πλοία του αντίστοιχου ρόλου υπηρετούν πλέον στις ναυτικές δυνάμεις του ΝΑΤΟ. Στην προκειμένη περίπτωση λοιπόν το βάρος εναποτήθεται πάλι στις ΗΠΑ όπου αν και σχετικά περιορισμένες έχουν αναπτύξει κάποιες δυνατότητες ναρκοπολέμου όπως λέγεται και μάλιστα με δυνατότητες ταχείας ανάπτυξης.
Ο Κωνσταντίνος Κύπριος είναι κάτοχος Πτυχίου Επίλυσης Κρίσεων/Ειρήνευσης του Πανεπιστημίου του Bradford και Μεταπτυχιακού τίτλου στον τομέα Ανάλυσης Άμυνας και Ασφάλειας του Πανεπιστημίου του Lancaster. Έχει διατελέσει αναλυτής/ερευνητής στο Ινστιτούτο Αμυντικών Αναλύσεων του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας με καθήκοντα την παροχή αντιλήψεων, απόψεων και αναλύσεων στον Υπουργό Εθνικής Άμυνας και το Επιτελείο του
The Strategic Dimension of the Iranian Conflict
The issue of closing the Strait of Hormuz represents a particular case that demonstrates how a country with inferior military capabilities to theWestern powers can still confront them or create significant problems. A relatively inexpensive means, such as naval mines, can create a strategic challenge of unprecedented scale. Approximately 20% of the world’s oil supply passes through the Strait of Hormuz, and therefore its closure could lead to an unprecedented economic crisis.
Another important issue is that almost all the ports of the region are located within the Persian Gulf. The ports of Oman, the United Arab Emirates, Kuwait, Iraq, as well as the main ports of Saudi Arabia, are all located inside the Gulf. This means that if the Strait were closed, supplying these ports would become extremely difficult. Consequently, it becomes evident that a relatively cheap weapon, such as a naval mine, can inflict damage of major strategic significance.
In this case, another weakness of Western strategy becomes apparent. In recent years, it had been decided that little emphasis should be placed on countering naval mines, as they were considered to have largely disappeared from the modern arsenal. As a result, only a small number of specialized vessels currently serve in the naval forces of NATO in this role. In the present situation, therefore, the burden largely falls on the United States, which, although possessing limited capabilities, has developed certain mine warfare capacities, including the ability for rapid deployment. The main question, therefore, is whether the West and the global economy can withstand the economic dimension of such a crisis, namely the potential strikes by Iranian ballistic missiles against strategic infrastructure and the mining of the Strait.
How, then, can such a situation be addressed? The development of appropriate countermeasures represents one possible solution. These include strengthening missile defense systems, deploying mine countermeasure vessels and capabilities, as well as other military assets. However, the most crucial factor concerns the time dimension of the crisis—namely how events will unfold and how long the situation will last. For this reason, strategy must be both effective and clearly defined.
If the ultimate objective is regime change in Iran, then even the possibility of a ground invasion should not be ruled out. The Persian Gulf region possesses the necessary infrastructure for the rapid deployment of military forces. Since the 1980s, the appropriate facilities have been developed to enable the rapid deployment of thousands of troops in a very short period of time. These infrastructures were originally established in order to counter the possibility of a rapid invasion of the region by the Soviet Union.
A swift resolution of the crisis is crucial because the longer the situation persists, the greater the uncertainty for the global economy. A rapid solution would not only achieve the desired strategic outcome but could also restore the international stability that is sought. This stability would not concern only the Strait of Hormuz but also the wider region, including the Strait of Oman, since the Houthis—who attack freedom of navigation—are financed and armed by Iran. Therefore, in any case, an immediate solution—whether diplomatic, if achievable, or military—appears to be the desirable outcome.
