Σε αναζήτηση λύσης ως προς την εφαρμογή της από ξηρά ηλεκτροδότησης πλοίων βρίσκονται πολλά κομβικής σημασίας λιμάνια στην Ευρώπη και όχι μόνο.
Ο λόγος της αναζήτησης είναι ότι πολλά λιμάνια δεν διαθέτουν τις υποδομές για να υποστηρίξουν την παροχή ηλεκτροδότησης ενώ οι πόλεις που τα περιβάλλουν δεν διαθέτουν ισχυρό δίκτυο παροχής ηλεκτρικής ενέργειας ώστε να «σηκώσουν» τις απαιτήσεις την λιμένων. Οι νέες κανονιστικές απαιτήσεις δίνουν μεγαλύτερη έμφαση στο να μπορούν οι λιμένες να παρέχουν πιο πράσινες λύσεις. Με τις περιβαλλοντικές απαιτήσεις «να τρέχουν» σε ευρωπαϊκό επίπεδο τουλάχιστον δεν διαφαίνεται προς ώρας μία συνολική λύση εκτός ορισμένων εξαιρέσεων λιμένων της Β. Ευρώπης που έχουν ήδη επενδύσει σε ΑΠΕ με στόχο την εξοικονόμηση ενέργειας ώστε να «πρασινίσουν» δραστηριότητες εντός λιμενικών ζωνών.
Κατά τα επόμενα τρία χρόνια, η Drewry αναμένει αύξηση του θαλάσσιου φορτίου ψύξης κατά 3,7% ετησίως, διπλάσια από αυτή του ξηρού χύδην φορτίου. Ωστόσο, εάν δεν υπάρχει αξιόπιστη ισχύς στα ψυκτικά φορτία, η ψυκτική αλυσίδα θα σπάσει και τα ευπαθή προϊόντα θα χαλάσουν γρήγορα. Παραδοσιακά, οι βοηθητικές μηχανές των πλοίων παρέχουν αυτή την ισχύ, αλλά υπάρχει αυξανόμενη πίεση από τους καταναλωτές και τους κατοίκους των πόλεων-λιμανιών για πράσινη ηλεκτρική ενέργεια. Η ενέργεια από την ξηρά – εάν είναι βιώσιμη και από πράσινες πηγές – μειώνει ριζικά τις εκπομπές από βοηθητικές μηχανές που κινούνται με ορυκτά καύσιμα των πλοίων που ελλιμενίζονται.
Τον Ιούλιο, ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Θαλάσσιων Λιμένων (ESPO) περιέγραψε ποιες θεωρεί ως τις σημαντικότερες προκλήσεις για την ανάπτυξη της χερσαίας ενέργειας. Αφορούν κυρίως το κόστος ανάπτυξης της χερσαίας παροχής ηλεκτρικής ενέργειας και την έλλειψη επιχειρηματικής σκοπιμότητας, ακόμη και αν χρεώνονται όλα τα λειτουργικά έξοδα και το κόστος απόσβεσης της υποδομής βαρύνει τους χρήστες. Επιπλέον, σε αυτό το στάδιο, συνήθως δεν υπάρχει αρκετή χωρητικότητα δικτύου για την παροχή πολλών σκαφών ταυτόχρονα. Όπου υπάρχουν χερσαίες εγκαταστάσεις ηλεκτρικής ενέργειας, η τιμή εμποδίζει επί του παρόντος συχνά τους χρήστες να συνδεθούν στην πρίζα. Επιπλέον, στις περισσότερες χώρες, οι λιμενικές αρχές καταβάλλουν ένα σταθερό κόστος όλο το χρόνο για μεγάλη χωρητικότητα που συχνά χρειάζονται μόνο για λίγους μήνες (π.χ. την περίοδο κρουαζιέρας).
Η υποδομή ηλεκτρικής ενέργειας στην ξηρά είναι προσαρμοσμένη για κάθε τύπο πλοίου, λέει ο ESPO, καθιστώντας τον μακροπρόθεσμο σχεδιασμό και την επένδυση περίπλοκη. Η εγκατάσταση ενός κατάλληλου για όλους συστήματος δεν φαίνεται δυνατή.
Επί της ουσίας ο γρίφος για δυνατούς λύτες δεν είναι άλλος από τον παράγοντα κόστος ο οποίος αποτελεί και το αντικείμενο συζητήσεων μεταξύ εμπειρογνωμόνων, λιμενικών διοικήσεων αλλά και φορέων που δραστηριοποιούνται στην παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας. Επι προσθέτως ένας ακόμη «άγνωστος Χ» στην όλη «εξίσωση» αφορά το κόστος το οποίο θα χρεώνουν οι κατά τόπους λιμενικές αρχές στα πλοία.
Πηγή the seanation
