Άρθρο του Κωνσταντίνου Κύπριου
Η Τουρκική Στρατηγική περικύκλωσης.
Η Τουρκική πολιτική της στρατηγικής περικύκλωσης έχει μακροπρόσθεσμους στόχους και η Άγκυρα πιστεύει ότι μπορεί πραγματικά να έχει κάποιο αποτέλεσμα. Όσον αφορά την Ελλάδα η στρατηγική αφορά αρχής γενομένης την Αλβανία όπου οι Τούρκοι υπενοικίασαν την βάση του Αυλώνα. Αυτή είναι η ναυτική βάση του Πασά λιμάνι στην Αυλώνα της Αλβανίας. Βάση της συμφωνίας συνεργασίας Αλβανίας Τουρκίας που υπογράφτηκε το 1992 αυτή ανήκει πλέον στο πολεμικό ναυτικό της Τουρκίας και έχει επισκευαστεί από αυτήν. Στην απέναντι νήσο Σαζάν υπάρχει υπόγεια ναυτική βάση όπου είχαν κατασκευαστεί από την περίοδο της Σοβιετικής Ένωσης με 12 υπόγειες θέσεις πρόσδεσης αρχικά, ενώ πέντε επιπλέον προστέθηκαν μετά την κρίση του Σουέζ. Η βάση ήταν ιδιαίτερης σημασίας λόγω της εγγύτητας τους με τα στενά του Οτράντου όπου ελέγχει την είσοδο και την έξοδο στην Αδριατική και περιλαμβάνει και τέσσερεις υπόγειες αποθήκες καυσίμων. Το νησί ήταν επίσης ιδιαίτερα οχυρωμένο με πυροβολικό να έχει τοποθετηθεί σε σιδηροδρομικές γραμμές. Ήδη στο λιμάνι βρίσκονται σε μόνιμη ανάπτυξη δύο πολεμικά πλοία του ναυτικού της Τουρκίας.
Οι βάσεις αυτές μπορούν να αξιοποιηθούν για την εξυπηρέτηση περιπολικών κατευθυνόμενων βλημάτων αλλά και υποβρυχίων. Ως αποτέλεσμα μπορούν να αξιοποιηθούν για την παρενόχληση των γραμμών εφοδιασμού της Ελλάδος από τα Δυτικά, δηλαδή να παρενοχλήσουν τα λιμάνια των Πατρών, Ηγουμενίτσας και Αστακού. Οι αεροπορικές βάσεις στην δυτική Λιβύη μπορούν να αξιοποιηθούν για τον έλεγχο της Κεντρικής Μεσογείου και σε περίπτωση πολέμου της προσβολής των στρατιωτικών εγκαταστάσεων στην Κρήτη. Η ναυτική βάση του Ασκάζ μαζί με τα στρατιωτικά αεροδρόμια της νότιας Τουρκίας στην Αττάλεια και σε παρακείμενες περιοχές να ελέγξουν την περιοχή μεταξύ Κρήτης και Κύπρου. Το πάζλ συνθέτεται με τις βάσεις στην Κύπρο που αποσκοπούν στον έλεγχο της περιοχής μέχρι και την διώρυγα του Σουέζ και το λιμάνι της Αλεξάνδρειας..
Στα πλαίσια της συγκεκριμένης στρατηγικής η Τουρκία αποσκοπεί στο να ελέγξει διάφορες περιοχές αλλά και να ελέγξει στρατηγικά τους αντιπάλους της. Την ίδια τακτική εφαρμόζει και έναντι της Σαουδικής Αραβίας. Η αρχή έγινε με την τοποθέτηση στρατευμάτων στο Κατάρ. Μια χώρα που έχει παραδοσιακά εχθρότητα προς την Σαουδική Αραβία. Περίπου 5.000 στρατιώτες αναπτύχθηκαν στην χώρα δίνοντας μια πρώτη βάση ενάντιων της Σαουδικής Αραβίας και δυνατότητα ελέγχου των στενών του Κόλπου. Μία σειρά από συμμαχίες ακολούθησαν. Η υπενοικίαση του νησιού Σουακίν στο Σουδάν με ταυτόχρονη αμυντική συμμαχία δίνει την δυνατότητα ελέγχου των διαδρομών από και προς την διώρυγα τους Σουέζ. Ταυτόχρονα δίνει και την δυνατότητα εκτέλεσης πλήγματος κατά της Σαουδικής Αραβίας στο μαλακό υπογάστριο της που είναι τα λιμάνια της Ερυθράς Θάλασσας. Η προσπάθεια ελέγχου των εμπορικών διαδρομών της Ερυθράς θάλασσας ολοκληρώνεται και με την συμφωνία με την Σομαλία. Η συμφωνία περιλαμβάνει εκπαίδευση των Ενόπλων δυνάμεων της Σομαλίας και έλεγχο και εκμετάλλευση των θαλάσσιων περιοχών εγγύς της Σομαλίας από το τουρκικό ναυτικό, ελέγχοντας με αυτόν τον τρόπο την είσοδο/έξοδο της Ερυθράς θάλασσας και μέρος του Ινδικού Ωκεανού.
Η συγκεκριμένη πολιτική θα ολοκληρωθεί και με την κατασκευή του νέου Αεροπλανοφόρου της τάξης 60 με 65.000 τόνους, όσο περίπου και των βρετανικών και μεγαλύτερο του γαλλικού αεροπλανοφόρου. Με την αντίστοιχη συνοδεία θα επιτρέψει στην Τουρκία την άσκηση ελέγχου στον Ινδικό Ωκεανό που το επιθυμεί. Βλέπουμε λοιπόν ότι η Τουρκία μέσω μια μακροπρόθεσμης πολιτικής αποσκοπεί στην στρατηγική περικύκλωση των Αντιπάλων της, Ελλάδος, Ισραήλ, Αιγύπτου και Σαουδικής Αραβίας, ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να ασκήσει έλεγχο σε στρατηγικά περάσματα όπως την είσοδο έξοδο της Ερυθράς θάλασσας, του Περσικού Κόλπου, της Αδριατικής θάλασσας και της Κεντρικής Μεσογείου και φυσικά του περάσματος μεταξύ Κρήτης και Λιβύης και την είσοδο στην ανατολική Μεσόγειο της διώρυγας του Σουέζ.
Το λιμάνι του Αυλώνα πράγματι δίνει τον έλεγχο της εισόδου της Αδριατικής και αυτός ήταν ο λόγος που απέτρεψαν οι Ιταλοί και οι Αυστριακοί στους Έλληνες όχι μόνο να το απελευθερώσουν, αλλά και να κρατήσουν και την Βόρεια Ήπειρο. Οι βάσεις στην κατεχόμενα της Κύπρου επιτρέπουν τον αεροναυτικό έλεγχο των παραλίων της Αιγύπτου, αλλά και του Ισραήλ όπως και των λιμένων του, όπου η αεροναυτική αρτηρία της κεντρικής Μεσογείου αποτελεί την κύρια αρτηρία ανεφοδιασμού του Ισραήλ, ασκώντας έλεγχο και σε αυτό. Ως αποτέλεσμα η Τουρκία ασκεί μια πολιτική που αποσκοπεί στον πλήρη έλεγχο της περιοχής που παραδοσιακά έλεγχε υπό οθωμανική κυριαρχία. Το αν αυτή η συμμαχία δίνει καρπούς ή όχι είναι ένα άλλο θέμα, μπορεί η συμφωνία της Μέκκας να είναι καρπός της συγκεκριμένης συμφωνίας, μπορεί και να είναι προοίμιο αλλαγής καθεστώτος στο Ιράν, σε οποιαδήποτε περίπτωση είναι δεδομένος πλέον ο ρόλος της Τουρκιάς στην περιοχή της Μέσης ανατολής και η καθιέρωση της ως παράγοντα του αραβικού Κόσμου με προσέγγιση ταυτόχρονα με την Σαουδική Αραβία καθώς το σύμφωνο προβλέπει και κοινή άμυνα σε περίπτωση προσβολής μίας εξ αυτών. Το αν αυτό θα είναι μια νεο Οθωμανική ηγεμονία, ένα Μουσουλμανικό τόξο, ή ένα Ισλαμικό ΝΑΤΟ υπό την επίβλεψη της δύσης είναι ένα άλλο θέμα, σε οποιαδήποτε περίπτωση είναι η κατάληξη μιας πολιτικής ή οποία είναι στα πρώτα βήματα, αλλά είναι ακόμα στην αρχή.
Ο Κωνσταντίνος Κύπριος είναι κάτοχος Πτυχίου Επίλυσης Κρίσεων/Ειρήνευσης του Πανεπιστημίου του Bradford και Μεταπτυχιακού τίτλου στον τομέα Ανάλυσης Άμυνας και Ασφάλειας του Πανεπιστημίου του Lancaster. Έχει διατελέσει αναλυτής/ερευνητής στο Ινστιτούτο Αμυντικών Αναλύσεων του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας με καθήκοντα την παροχή αντιλήψεων, απόψεων και αναλύσεων στον Υπουργό Εθνικής Άμυνας και το Επιτελείο του
The Turkish Strategy of Encirclement
The Turkish policy of strategic encirclement has long-term objectives, and Ankara believes that it can genuinely achieve results. With regard to Greece, the strategy begins with Albania, where the Turks subleased the Vlore base, aka the Pasha Liman naval base in Vlore, Albania. Under the Albania–Turkey cooperation agreement signed in 1992, it now belongs to the Turkish Navy and has been refurbished by Turkey. On the opposite island of Sazan, there is an underground naval base that was constructed during the Soviet period, initially with 12 underground berthing positions, while five additional ones were added after the Suez Crisis. The base was of particular importance because of its proximity to the Strait of Otranto, which is the entrance and the exit from the Adriatic and as such is controlling it. Further itt also includes four underground fuel storage facilities. The island was also heavily fortified, with artillery placed on railway tracks. Two Turkish Navy warships are already permanently deployed in the port.
These bases can be used to support patrol vessels equipped with guided missiles as well as submarines. As a result, they could be used to interfere to Greece’s supply lines from the west, namely the ports of Patras, Igoumenitsa, and Astakos. The air bases in western Libya can be used to control the Central Mediterranean and, in the event of war, to strike military installations in Crete. The Aksaz naval base, together with the military airfields in southern Turkey at Antalya and in neighboring areas, can be used to control the area between Crete and Cyprus. The puzzle is completed by the bases in Cyprus, which are intended to control the area extending as far as the Suez Canal and the port of Alexandria.
Within the framework of this particular strategy, Turkey aims to control various regions while also exercising strategic control over its opponents. It applies the same tactic toward Saudi Arabia. It began with the deployment of troops in Qatar, a country that has traditionally been hostile toward Saudi Arabia. Approximately 5,000 soldiers were deployed in the country, providing an initial base against Saudi Arabia and the ability to control the Gulf’s straits. A series of alliances followed. The subleasing of Suakin Island in Sudan, together with a defense alliance, provides the ability to control routes to and from the Suez Canal. At the same time, it provides the ability to launch an attack against Saudi Arabia on its soft underbelly, namely its Red Sea ports.
The plan to control the commercial routes of the Red Sea is formed through the agreement with Somalia. The agreement includes the training of the Somali Armed Forces and the control and exploitation of maritime areas near Somalia by the Turkish Navy. In this way, Turkey can control the entrance to and exit from the Red Sea as well as part of the Indian Ocean. This policy will also be completed with the construction of the new aircraft carrier, with a displacement of 60,000 to 65,000 tons, approximately the same as the British carriers and larger than the French aircraft carrier. Together with its accompanying escort vessels, it will allow Turkey to exercise the control over the Indian Ocean that it seeks.
We therefore see that, through a long-term policy, Turkey aims at the strategic encirclement of its opponents—Greece, Israel, Egypt, and Saudi Arabia—while simultaneously attempting to exercise control over strategic passages such as the entrance to and exit from the Red Sea, the Persian Gulf, the Adriatic Sea, and the Central Mediterranean, and of course the passage between Crete and Libya and the entrance to the Eastern Mediterranean through the Suez Canal. The port of Vlore does indeed provide control over the entrance to the Adriatic, and this was the reason why the Italians and Austrians prevented the Greeks not only from liberating it but also from retaining Northern Epirus.
The bases in the occupied territories of Cyprus allow for air and naval control of the coasts of Egypt as well as Israel and its ports. The air and naval corridor of the Central Mediterranean constitutes Israel’s main supply route, thereby allowing Turkey to exercise control over itl. As a result, Turkey is pursuing a policy aimed at achieving full control over the region that it traditionally controlled under Ottoman rule.
Whether this alliance will bear fruits or not is another matter. The Mecca agreement may be a result of this particular agreement, or it may be a prelude to regime change in Iran. In any case, Turkey’s role in the Middle East is now firmly established, as is its emergence as a factor in the Arab world, while simultaneously pursuing rapprochement with Saudi Arabia, since the pact also provides for joint defense in the event that either party is attacked.
Whether this will become a neo-Ottoman hegemony, a Muslim arc, or an Islamic NATO under Western supervision is another matter. In any case, it is the culmination of a policy that is still in its early stages and is only at the beginning. If you’d like, I can also make this more natural and polished English rather than a close, literal translation.
